Nisam verovao prijateljima koji su govorili da je Sirija toliko otvorena i lepa zemlja. Doduše, nema nekih prirodnih atrakcija poput kanjona, vodopada ili vulkana koji oduzimaju dah. Glavni grad, Damask, sa preko četiri miliona stanovnika je najlepši glavni grad zemalja Bliskog Istoka koje sam posetio.

Jedan od najduže naseljenih gradova na svetu je Alepo (Aleppo) koji je i najveći grad Sirije. Centar ovog dinamičnog grada je pod zaštitom Uneskoa, a osim Citadele, džamije iz XI veka i mnogih drugih podjednako značajnih zdanja je i suk (prekriven market) iz XIV veka, čiji su krivudavi hodnici prepuni najrazličitije robe dužine čak 13 kilometara.

U Siriji, u srcu pustinje, samo pedeset kilometara od granice sa Irakom je Palmira, važan grad nekadašnjeg Rimskog carstva. Nakon brojnih ratova tokom istorije duge više od dve hiljade godina ostale su samo ruševine veličanstvenih palata. Osim Belovog hrama koji zauzima površinu od 205 sa 210 metara sačuvani su ostaci velikog teatra i raznih drugih objekata. Ulaz je, verovali ili ne, besplatan jer ruševine iz nekog razloga nisu ograđene.

Šezdesetak kilometara severoistočno od Damaska, glavnog grada Sirije, nalazi se selo Malula (Maaloula ili Ma'loula) na 1500 metara nadmorske visine. U ovom selu, u kome danas živi oko dve hiljade ljudi, sedam puta manje nego pre pet vekova se još uvek govori Aramejski, jezik koji je koristio Isus Hrist.

Od Alepa do Antakije, grada na jugoistoku Turske ima oko sto kilometara. Jedina prepreka je granica između Sirije i Turske na kojoj se autobus, pun švercera slatkiša i cigara, zadržao četiri sata. Nastavak putovanja do Kapadokije je bio relativno lak ali dosta naporan jer sam morao da promenim tri autobusa do predivnog Goremea.